Froukje

“Het verdooft de pijn”

“Als ik in deze tijd kind was geweest, had ik de diagnose ADD gekregen, zonder de H van hyper. Ik zat altijd ergens stil in een hoekje. Ik viel niet op. Mishandeling en emotionele verwaarlozing waren onderdeel van mijn jeugd. Toen ik in de tweede van de huishoudschool zat, moest ik van mijn vader twee dagen in de week thuisblijven. Mijn moeder had last van epileptische aanvallen en ik moest het huishouden doen. Mijn tweelingzusje mocht wel naar school blijven gaan. Natuurlijk kwam school langs, om te praten en te kijken hoe het er thuis aan toe ging. Maar mijn ouders gaven daar dan weer zo’n draai aan dat er niet werd ingegrepen. Ik praat er overigens heel makkelijk over, dat is iets wat ik mezelf inmiddels heb aangeleerd. Toen mijn vader stierf, nam ik me voor dat niemand meer iets over mij te vertellen had. Ik was 15 jaar en ik begon met drinken. Aanleg voor een verslaving zit bij mij in de genen. Zo’n beetje mijn hele familie is verslaafd. Alcohol en drugs verdoven, dat is een fijne bijkomstigheid. Vrij snel ging ik op kamers wonen. Hier en daar werkte ik een beetje, beunhazen noem ik het. Ondertussen experimenteerde ik; blowen, trippen, dat soort dingen. Drinken deed ik ook nog steeds. Het is een leven wat ik lang heb volgehouden. Totdat ik zwanger was. Toen ben ik naar een afkickkliniek aan de Heemraadsingel gegaan, speciaal voor moeders met kinderen. Ik ben in totaal 11 jaar van de dope geweest. Maar het zuipen ging gewoon door. Natuurlijk wist ik dat ik verkeerd bezig was. Ik wilde dit niet, maar ik kon niet anders. Ik had het nodig om de pijn te verdoven, zodra ik stopte kwam al het zeer naar boven. Mijn dochter is uiteindelijk bij me weggehaald. Terecht. Zij heeft de hulp en opvang gekregen die ik ook als kind had moeten krijgen. Ik ging weer door met mijn leven, op mijn manier. Dakloos ben ik niet nooit geweest. Ik heb altijd een eigen huisje gehad, nu ook. Ik heb als vrijwilliger in de Pauluskerk gewerkt. Mensen als Carrie en Anneke hebben veel voor mij betekend. Ik heb mezelf nooit verkocht, maar zong wel mijn longen uit mijn lijf tijdens Koninginnen van de Nacht. Ook alle theatervoorstellingen bij Anneke deed ik met plezier. En eerlijk is eerlijk, natuurlijk ook voor het geld. Momenteel maak ik toiletten schoon bij een bedrijf. Bij de Nico Adriaanstichting zit ik in de Cliëntenraad. Zo kan ik andere mensen in de gaten houden en helpen. Ik kan niet tegen oneerlijkheid. Weet je waar ik zo moe van word, al dat bureaucratische gedoe. Help mensen en houd op met al die papieren die ingevuld moeten worden. De alcohol laat ik tegenwoordig staan. Dat gaat niet goed, ik kan soms nogal een kwaaie dronk krijgen. Gebruiken doe ik nog steeds. Dit is inmiddels mijn leven, laat mij maar. Mijn dochter is gelukkig goed terecht gekomen. Ze heeft een fijn leven. Jaren geleden heb ik tegen haar gezegd dat ze volledig voor haar relatie moet gaan. Vechten voor je geliefde én je moeder dat gaat niet. Dat weet ik uit ervaring. Ik heb het mijn hele leven moeten meezeulen. Ik heb mijn relatie met mijn dochter opgeofferd. Voor haar. Het is goed zo. Ik ben al zo veel teleurgesteld in mijn leven. Als ik nuchter ben, voel ik de pijn. Laat mij maar met rust. Dit is mijn leven.”

Op 25 november 2016 is Froukje overleden. Stichting Kunst=Zinnig is dankbaar voor haar deelgenootschap aan de voorstellingen Verdoold…….etc

Follow me!