Ben jij freelance journalist? Wat leuk! Maar is dat niet eenzaam? Mis je geen collega’s? Als ik iedere keer wanneer deze vragen aan mij worden gesteld een euro zou krijgen, dan had ik een aardig zakcentje kunnen verdienen. Welnee, luidt mijn antwoord overigens altijd stellig. Het eigenaardige is, dat de vraag vervolgens toch in mijn hoofd blijft hangen. Ben ik eenzaam? Voel ik mij Rémi als ik achter mijn laptop in een doodstil huis zit te tikken?

Voordat ik begon als freelance journalist heb ik gewerkt op communicatie afdelingen bij diverse bedrijven. Leuke teams, met – uiteraard – voornamelijk dames. Naast het feit dat er hard werd gewerkt, echt waar, was er ook tijd voor gezelligheid. Praatje pot, slappe lach, brainstormen, vergaderen; ik heb altijd het geluk gehad in een leuk team te werken. Na de komst van mijn derde spruit in combinatie met een partner veelal in het buitenland voor zijn werk, bekroop mij steeds vaker de gedachte ‘het anders’ te willen doen. Stoppen met werken is overigens nooit een optie geweest. Toen ik via een ex-collega een freelance opdracht in mijn schoot kreeg geworpen, trok ik de stoute schoenen aan en waagde ik de stap richting het freelance bestaan.

Als ik terugkijk op mijn eerste periode als freelancer, word ik vooral moe. Thuiswerken in combinatie met drie kleine kinderen is pittig. Natuurlijk de twee oudste zaten op de basisschool en de jongste ging twee dagen naar de opvang. Maar ik werd altijd gebeld als ik over het schoolplein liep met twee huilende kinderen die perse met Marietje of Japie wilde spelen onderwijl een loeizware maxi cosi bungelend aan mijn arm, of als ik net een glimmende zetpil tussen duim en wijsvinger had om ergens in te stoppen. Op de dagen dat ik alleen thuis zat, was het doodstil omdat de telefoon dan natuurlijk niet ging.

Naarmate de jaren verstreken, kwam er meer werktijd voor mezelf en werd ik ook handiger in het plannen van mijn werk. Inmiddels heb ik mijn draai gevonden. En spring ik regelmatig op mijn fiets op weg naar een afspraak. Thuis typ ik vervolgens in alle stilte mijn verhaal uit of werk ik een plan uit. En die stilte, vind ik heerlijk. Het feit dat ons fijne huis, op dat soort momenten voor mij alleen is, geeft mij rust en inspiratie. Met daarbij overigens de lekkerste koffie, dus niet uit een automaat. Alleen dat perfecte kopje zwarte goud is voor mij al een pleidooi om thuis te werken.

Maar maakt mij dat eenzaam? Nee. Tot nu toe ben ik altijd gezegend geweest met leuke opdrachtgevers. Ok, bijna altijd. Met hen brainstorm ik tijdens een afspraak, via de mail of via whatsapp. Met sommigen klets ik ook over privézaken. Bovendien ben ik gek op social media, ook een moderne manier van contact hebben. Als freelancer heb ik veel vrijheid, die ik gebruik voor koffie- of lunchafspraken met contacten uit mijn netwerk.

Het enige wat ik misschien mis zijn de kerstpakketten, maar ach, die zijn nou ook niet altijd even spetterend, praat ik mezelf aan. Wat ik niet mis zijn de zoenen tijdens de nieuwjaarsreceptie, het dilemma als er een collega jarig is – ik neem geen gebakje, of toch wel, nee ik doe het niet…lekker doe mij maar een moorkop – en het woon-werkverkeer. Conclusie, mijn leven als freelancer is divers, vrij, druk en op sommige momenten heerlijk rustig. Oh ja, en helemaal Rémi ben ik niet. Doordat ik thuiswerk, hebben wij ons gezin uitgebreid met de gezelligste collega die je maar kunt hebben, onze Engelse Cocker Spaniel Saar. I rest my case.